Affettik Klinigi

27 yasindaki Eylem, Izmir’de yasayan genc bir devlet memurudur. Gecirdigi agir bir manik atak sonrasi gerceklikle bagi zayiflamaya baslar. Insanlarin yuzleri yabancilasir, sesler anlamini kaybeder ve kendi kimligi bile ona ait degilmis gibi hissettirmeye baslar. Yasadigi psikolojik kriz sonrasi bir affektif bozukluklar klinigine yatirilir. Klinikteki ilk gunlerinde Eylem kendisini bir insandan cok “hasta dosyasi” gibi hissetmektedir. Doktorlar teshisler ve tedavi yontemleri uzerinde dururken, Eylem iceriden yavas yavas cozuldugunu dusunur. Zamanla klinikteki diger hastalarla bag kurmaya baslar: Cem, gecmisinin agirligini tasiyan eski bir edebiyat ogretmeni; Arda, konusmayi reddeden genc bir muzisyen; Sevgi, obsesif dusuncelerle mucadele eden kirilgan bir kadin; ve Kemal, yillarca polislik yaptiktan sonra duygusal tukenmislik yasayan eski bir komiser… Her biri hayatin farkli yerlerinden yaralanmis ama hala yasamaya calisan insanlardir. Eylem kisa sure sonra sunu fark eder: Gercek iyilesme ilaclarda ya da doktor odalarinda degil; insanlarin birbirinin yarasini sessizce tasidigi anlarda baslamaktadir. Klinik, dis dunyanin aksine ilk kez durust hissettiren bir yere donusur. Cunku iceride hic kimse guclu gorunmek zorunda degildir. Ancak taburcu gunu yaklastikca Eylem korkmaya baslar. Disaridaki hayat hala hizli, mekanik ve yabancidir. Klinik ise onun icin bir hastaneden cok, kirilmis insanlarin birbirine tutundugu gecici bir eve donusmustur. “ICERIDEKILER”, delilik ve normallik arasindaki ince cizgiyi sorgulayan; anlasilma, yalnizlik ve insan temasinin iyilestirici gucu uzerine varoluscu bir psikolojik drama.